Hoewel er nog geen enkele 'volger' is op dit blog, zal ik een kort bericht plaatsen, in de hoop dat anderen dit ook gaan doen.
Het is nu 10 jaar geleden dat ik voor het laatst betaald werk heb gedaan en daarmee ook mijn sociale contacten ben kwijtgeraakt. Diegenen die naar Casa Luna hebben geluisterd met Klaas Drupsteen en hierop hebben gereageerd (nogmaals bedankt voor alle lieve mailtjes) weten hoe het verder is gegaan. Nu, levend van een minimum uitkering, wordt het gevoel van er 'niet meer bij te horen' steeds groter en ondraaglijker. Zelfs toen ik nog vrijwilligerswerk deed, bleef ik een buitenstaander, want er werden bijvoorbeeld etentjes georganiseerd (25 euro zonder drankjes) die ik mij absoluut niet kon veroorloven.
Hierbij (nogmaals) het mailtje dat ik naar Casa Luna stuurde n.a.v. het gesprek met filosofe Anja Machielse (http://www.radio1.nl/casaluna?on=2012-09-29) :
Beste mensen,
Tot nu toe hoor ik alleen maar over eenzaamheid die te maken heeft met persoonlijkheids kenmerken. Wat te denken van een veel pragmatischer invalshoek n.l. eenzaamheid als gevolg van armoede?
Eenzaamheid was nooit een issue in mijn leven, maar sinds ik via de WW in de Bijstand terecht ben gekomen - nu alweer 8 jaar geleden - en gezien mijn leeftijd en slechte gezondheid geen werk meer kan vinden, is eenzaamheid een constante begeleider geworden.
In deze maatschappij waarin 'wederkerigheid' een grote rol speelt, is het uiterst moeilijk om vrienden en kennissen te hebben aan wie je niets anders te bieden hebt dan jezelf. Levend op een minimum niveau kun je mensen geen cadeautjes geven, mensen niet uitnodigen om te komen eten, of ergens gezellig heen te gaan. De eerste paar jaren komt 'men' nog wel langs, maar als men gedwongen moet verhuizen naar een sociale huurwoning in een 'achterstandsbuurt' dan blijven de bezoekjes - en daarmee ook de uitnodigingen - steeds meer achterwege.
De eenzaamheid slaat ook toe omdat de woonomgeving en de buren met wie men opeens te maken krijgt, een totaal andere leefstijl hebben dan jezelf. Ik word beschouwd als een vreemde eend in de bijt. Mijn boekenkast staat vol, mijn muziek keuze is een andere dan die van mijn buren, ik kijk naar andere programma's op de TV en mijn eet- en drankgedrag wordt gewantrouwd, want is gebaseerd op gezond leven, ondanks de beperkte financiële middelen. M.a.w. bij mijn vroegere vrienden en kennissen pas ik niet meer vanwege mijn sociale mindere status en bij mijn huidige omgeving pas ik niet vanwege mijn hoge opleiding en kijk op de wereld.
De ene helft - de vroegere vrienden en kennissen - schaamt zich voor mij als vriendin, en de andere helft - de huidige sociale omgeving - vindt mij een raar mens.
Mogelijkheden om deze eenzaamheid op te lossen zijn er niet, want helaas is mijn gezondheid te slecht om zelf nog vrijwilligerswerk te kunnen en mogen verrichten en daarmee in een omgeving terecht te komen waarin ik me goed voel.
Inmiddels heb ik geleerd om mijn eenzaamheid maar te accepteren, want iets anders zit er niet meer in.
Met vriendelijke groet,
Ida
Tot nu toe hoor ik alleen maar over eenzaamheid die te maken heeft met persoonlijkheids kenmerken. Wat te denken van een veel pragmatischer invalshoek n.l. eenzaamheid als gevolg van armoede?
Eenzaamheid was nooit een issue in mijn leven, maar sinds ik via de WW in de Bijstand terecht ben gekomen - nu alweer 8 jaar geleden - en gezien mijn leeftijd en slechte gezondheid geen werk meer kan vinden, is eenzaamheid een constante begeleider geworden.
In deze maatschappij waarin 'wederkerigheid' een grote rol speelt, is het uiterst moeilijk om vrienden en kennissen te hebben aan wie je niets anders te bieden hebt dan jezelf. Levend op een minimum niveau kun je mensen geen cadeautjes geven, mensen niet uitnodigen om te komen eten, of ergens gezellig heen te gaan. De eerste paar jaren komt 'men' nog wel langs, maar als men gedwongen moet verhuizen naar een sociale huurwoning in een 'achterstandsbuurt' dan blijven de bezoekjes - en daarmee ook de uitnodigingen - steeds meer achterwege.
De eenzaamheid slaat ook toe omdat de woonomgeving en de buren met wie men opeens te maken krijgt, een totaal andere leefstijl hebben dan jezelf. Ik word beschouwd als een vreemde eend in de bijt. Mijn boekenkast staat vol, mijn muziek keuze is een andere dan die van mijn buren, ik kijk naar andere programma's op de TV en mijn eet- en drankgedrag wordt gewantrouwd, want is gebaseerd op gezond leven, ondanks de beperkte financiële middelen. M.a.w. bij mijn vroegere vrienden en kennissen pas ik niet meer vanwege mijn sociale mindere status en bij mijn huidige omgeving pas ik niet vanwege mijn hoge opleiding en kijk op de wereld.
De ene helft - de vroegere vrienden en kennissen - schaamt zich voor mij als vriendin, en de andere helft - de huidige sociale omgeving - vindt mij een raar mens.
Mogelijkheden om deze eenzaamheid op te lossen zijn er niet, want helaas is mijn gezondheid te slecht om zelf nog vrijwilligerswerk te kunnen en mogen verrichten en daarmee in een omgeving terecht te komen waarin ik me goed voel.
Inmiddels heb ik geleerd om mijn eenzaamheid maar te accepteren, want iets anders zit er niet meer in.
Met vriendelijke groet,
Ida
=================================================
Dit was mijn eerste bijdrage aan dit Blog : WIE VOLGT ?
